Colonial Relics

A friend and I were talking about Jairam Ramesh’s remark on the convocation gown. His view was very similar to many who have commented in the TOI site. That it is a meaningless stunt given he wears suit, speaks English and does many things whose roots can be traced to the colonial ‘masters’. Nevertheless, as Jairam Ramesh added, it is a worthwhile debate for educational institutions if not the judiciary.

Clothing, whether forced or ‘chosen’, is a layer that symbolizes the docility rendered to a body that is otherwise (probably) ambivalent about its position in a power structure (Foucault). If there’s a normal way of dressing -- whose ‘normality’ is not static or unproblematic, of course -- and it’s at the centre of a continuum that extends both ways (of gender, morality, authority, sanity, conformity, social class etc.), there are clothes that fall on either side. Nevertheless, not all clothing is likely to lend itself to such binary classification. For example, is a man in his underwear expressing his masculine ‘freedom’ -- bearing his chest -- or just hanging on to his last piece of ‘dignity’? Space becomes an essential component to aide our judgment in such cases.

The ‘academic dress’ (or ‘convocation gown’) is not all that unique to convocations, after all. The judges and lawyers wear something similar (in some countries they still have the curly wigs to go with it). Add few pleats and the burqa is not far either. When it’s a convocation it segregates one from those who are not graduating, unifies those who are graduating, and above all, identifies them as lesser than those who take the podium seats. If you happen to be the unfortunate student of a ‘deemed university’ like Sathyabama, the insult won’t just stop with Jeppiar donning a ‘better’ dress than yours, Dr. Vijay might be there to rub it in deep.

The problem here is not necessarily that the gown is a ‘colonialist relic’ -- which it is -- but that it’s a symbol of servitude students all over the world are haunted by. It is actually apt that there be an honest send off: making obvious the power relationship between the students, teachers and the management. If there happens to be a debate and the universities want to do away with the ‘colonial gown’, I’d recommend a very ‘Indian’ loin cloth for the students and a well ornate sherwani with all the ‘zamindari’ gear, including a whip, for the officials.

PS. Ironic as it is, it’s commonplace to find ‘graduation photographs’ in almost every house that has a university graduate and a nail. I wonder if the ‘masters’ who award the degree -- you know, the likes of Dr. Vijay and Dr. Kamal Haasan -- have their ‘graduation’ photos in their living room. If they did, how is one to differentiate the ‘real’ and the ‘fake’?

Songs

Watching films on TV -- yesterday it was The Graduate and today it was Dazed and Confused, and You’ve Got Mail -- I'm reminded of the dearth of songs that's available for Tamil movie makers, for montages, cutaways, transitions etc. There have been a few other times when I've lamented the Tamil musicians' failure to branch out of the film industry's overwhelming presence and start making music that was inspired by the myriad emotions humans experience; and not just what a narrow film script 'necessitates'.

English films' use of songs does not just accentuate the scene/moment’s mood but it brings in externalities such as nostalgia. And I'm talking about an honest sense of nostalgia and not just a sophomoric allusion to an era. Some of the recent films made by those who 'come from Madurai' -- their obsession with the 80s -- is case in point. The songs invariably detract, and sometimes divorce, any connection one might have with that specific point, at least momentarily. I think Tamil film songs (not composed for the film itself) are almost incapable of doing anything other than that. The only thing they’ve been able to do, if at all, is make something look funny.

English, Tamil: The 'modernization' agenda (2 of 3)

A significant problem in using languages such as Tamil as the medium of instruction is the acute paucity of academic reading material. In 1981 the Government of Tamil Nadu established the Tamil University in Thanjavur. One of the important objectives of this University was to produce ‘reliable’ reference works and textbooks in Tamil for such courses as medicine and engineering. But as the University website proudly proclaims only a “half-a-dozen Engineering books and a few medical books have been wirtten in Tamil and published by the Tamil University” since its inception (typo theirs). Neither the government bodies nor the academic institutions have been able to constitute scholarly, peer reviewed journals in Tamil. So translations and original works, especially on science and technology, tend to be non-standardized.

Even these translated volumes, invariably, rely on terminologies that are merely phonetically reproduced with little depth in their concepts vis-à-vis the ‘regional language’ (Tamil in this case). Consequently, the students undergoing instruction in the regional languages at the university level have to rely on textbooks of dubious quality. Besides the technical problems of translation, translations on a large scale can neither keep pace with the growth of knowledge nor are they financially viable.

The Report of the Education Commission (1964-66) discusses the MOI issue in great detail. It is well worth our time to go over a few parts of the report to appreciate how poorly the government(s) and the educational institutions have fallen behind from their recommendations:

11.58 The Medium of Education. The problem of teaching and evaluation in higher education is inextricably linked with the medium of education and examination. It was pointed out earlier *136 that, as a part of the development of education in our country, we have to move energetically in the direction of adopting the regional languages as media of education at the university stage, that careful preparation should be made for the purpose, that both the manner and the time of transition would have to be left for decision to the university system. We shall now deal with some other aspects of the problem from the point of view of practical implementation:

(1) We would like to emphasize that the medium of classroom communication and examination should generally be the same. The present arrangement under which a large proportion of students, at the first degree stage and even later, use the regional language for purposes of examinations although the classroom instruction is given through the medium of English, is educationally unsatisfactory. If the student can be expected to express himself in the regional language in his examination, it should not normally be difficult for a teacher to do the same in the classroom. In fact, the student's understanding of the fundamental problems and issues would be better and his performance in the examination would improve if, in all cases where the universities have taken a decision to adopt the regional languages as media of examinations, they also decide to adopt them as normal media of classroom communication. However, it must be remembered that the hold of English as a medium in the universities is linked with the use of the regional languages as the languages of administration in the States. So long as the prize posts in administration go to students who have good command over English, it will not be surprising if a substantial proportion of students continue to prefer education given through it.

(2) While the goal is to adopt the regional languages as media of education, we should like to stress again that this does not involve elimination of English. In fact, English, as an important 'library language' would play a vital role in higher education. No student should be considered as qualified for a degree, in particular, a Master's degree, unless he has acquired a reasonable proficiency in English (or in some other library language). The implications of this are twofold: all teachers in higher education should be essentially bilingual in the sense that they would be able to teach in the regional language and in English, and all students (and, particularly postgraduate students) should be able to follow lectures and use reading materials in the regional language, as well as in English.

(3) Great care has to be taken to ensure that the progress of the student entering the university is hampered as little as possible by complexities relating to the media of education. In a student's life, the change from school to college is a crucial stage. On entering college, he finds that there is a greater demand on his powers of understanding and concentration than at school. When to this is added the difficulty inherent in a sudden change in the medium of education, it is not to be wondered at that many students feel bewildered and lost and lose zest in their studies. At the earlier stage of the undergraduate course, it will be an advantage if the bulk of the classwork is done through the regional language. As one goes higher up the educational ladder and as the student's command over English and his familiarity with its use as a medium of education increases, more and more of the class-work could be in English. At the postgraduate stage, at least for some time to come, the bulk of the class-work will have to be in English. (Emphasis mine.) page quoted from

It has been over 40 years since the report was published and the governments, state and central, have clearly failed to create a system in which non-English languages could retain their significance in higher education. This failure is pronounced in states like Tamil Nadu because one would expect to see a considerable amount of development of a language that underpins the mainstream political discourse in the state. But on the contrary, Tamil Nadu was one of the first states to virtually erase Tamil from the 'professional' courses. Even though the disproportionate rise of 'self-financing' colleges may appear to be the reason, it should be noted that government run engineering and medical colleges don't fare any better. Either way, it's squarely the governments' failing -- to adequately regulate private institutions and to develop the language proactively.

The status quo, given all the ironies and disconnects, is rather complex and one has to wonder if the current state of affairs is simply a result of historical trajectories, poor governance and post-colonial apathy. A closer look at mainstream, electoral politics may help us understand the case better.

(continued in next post)

Part 1: Linguistic Capital

English, Tamil: Linguistic Capital (1 of 3)

The notion of ‘linguistic capital’ is related to Bourdieu’s view of ‘cultural capital.’ In terms of education and schooling, the cultural capital thesis argues that some students possess the social class, family, cultural background and dispositions that enable them to utilize the school environment and its facilities more efficiently than those who do not. They are better acclimatized to the curricula and other benefits that branch from it. Those who are disadvantaged in this regard, on the other hand, tend to have a weaker grasp of the same knowledge as it is culturally alien to them, thereby affecting their learning and, in turn, their growth prospects. Thus social stratification and patterns of domination and subordination are reproduced, despite the school system’s apparent intention to provide equal opportunity to all.

The same holds true for linguistic capital: it can be defined as one’s fluency, expertise and comfort with a language which is used by groups that possess economic, social, cultural and political power and status in local and global society. The linguistic capital thesis, then, states that students who possess, or develop linguistic capital, thereby have access to better life chances. Schools that teach (in) a language associated with a higher socio-economic status, in effect, provide better opportunities for those who can take up that language. Even if it is offered democratically, there exist a number of barriers that promote selective inclusion. Schools, through their medium of instruction (MOI), are implicated in the production and reproduction of certain advantages in the society; linguistic capital is both the medium and outcome of the pursuit of enhanced life chances.

It is important, however, that we understand the dynamic nature of linguistic capital. It is something that can be acquired even by those who do not have ancestral precedents. So it is not impossible for a Tamil boy with Tamil speaking parents to acquire linguistic capital that is grounded in English or Hindi. It will be inaccurate to suggest otherwise, given how so many of us who went to English medium schools never once conversed in English with our parents.

English, in contemporary India, is essential for white-collar employment and is a key component of the ‘cultural capital’ of middle class Indians. As a significant cultural resource, English language proficiency is an imperative goal for the poor and middle class people to achieve social mobility beyond a point. Many of the jobs available in government and government-aided service sector stipulate knowledge of English as essential. The private sector, even before the economic liberalization since 1991, adopted a similar approach keeping in mind India’s multilingual markets. The outsourcing era has further substantiated proficiency of English as a necessary skill set in the urban employment sector. And the jobs that do not require the knowledge of English, both in organized and unorganized sectors are significantly low paying.

The language divide between those proficient in English and those who are not is also a mirror image of broader class and spatial divisions in India. Simply put, the elite and urban professional classes are well acquainted with English; the urban and rural poor, the farmers, and the local traders and merchants are not. In India, the ability to speak in English is not simply about jobs or economic growth, it's a significant marker of social status. As with many indicators of social mobility in India -- such as property ownership, annual income, employment rate etc. -- the upper castes also tend to be most proficient in English too; as they attend private, English medium schools the most. So a lower caste parent has multiple reasons to want his/her children to be educated in English. As many Dalit scholars have argued, it is a real means of empowerment.

This is a relatively unique situation in India in comparison to countries like France, Germany, or Japan. Although it needs to be mentioned that such 'admiration' for English is common in several other countries, especially in Southeast Asia. It is disingenuous to suggest that there’s a possible parallel between aforementioned countries and India. India is also different in its market structure and the technical modernization (or the lack thereof) that the ‘regional languages’ have gone through.

(continued in next post)

முதலாளித்துவம்

அடுத்து அவன் நூறு டியூப்பற்பசைகளோடு மட்டும் நின்று விட முடியாது. ஏனெனில் சோப் தயாரிக்கும் மற்றுமொரு பெரிய முதலாளி தனது சாம்ராஜ்ஜியத்தை விரிப்பதற்கு பற்பசை தயாரிப்புக்குள் வரலாம். எனவே பற்பசையில் வெற்றி நாட்டிய முதலாளி இப்போது சோப் தயாரிக்கும் போட்டியிலும் இறங்க வேண்டும். இப்படித்தான் முதலாளிகள் சக முதலாளிகளை அழித்து ஏகபோக முதலாளிகளாக மாறி ஒரு நாட்டையே கைப்பற்றி பின்பு பல நாடுகளை வெல்லும் ஏகாதிபத்தியமாக மாறி இன்று மேல்நிலை வல்லராசாகவும் தலையெடுத்து நிற்பதற்கு அடிப்படையாக இருக்கிறார்கள். எனவே மோசடியும், ஊழலும், திருட்டுத்தனமும், முதலாளித்துவத்தை நீடித்திருக்கச் செய்யும் அடிப்படை விதிகள். இப்படித்தான் முதலாளித்துவம் இயங்க முடியும். முதலாளிகள் எல்லாரும் உழைத்து கஷ்டப்பட்டு முன்னேறியதாக கிழக்கு பதிப்பகத்தின் அசடுகள் வேண்டுமானால் கழுதை விட்டைகளாக புத்தகங்களை வெளியிடலாம்.

Source

Food

Just wanted to post this as a filler until I make a real post.

சாரு நிவேதிதா - காற்றடைத்த பையடா

குறிப்பு: சாரு நிவேதிதா கூறியுள்ள சிலவற்றை இந்த வலைப்பதிவில் சிலமுறை மேற்கோள் காட்டியுள்ளத்தால் அவரின் ரசிகன் நான் என்பது போல தோற்றம் வரக்கூடும்; அதை தெளிவு செய்யவே இந்த இடுகை. பின் வரும் கருத்துக்கள் அனைத்தும் charuonline.com' இல் இதுவரை வெளிவந்துள்ள சாரு நிவேதிதாவின் எழுத்துக்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொன்டவை. எழுத்துப்பிழைகளை தயவு செய்து மன்னிக்கவும்.
----------------------------------------------------------


'கடிதம்' என்ற பேரில் சாரு நிவேதிதா வெளியிடும் ஜால்ரா வாக்குமூலங்கள் எல்லாம் சென்னை தொலைக்காட்சி நிலையம் எதிரொலி கடிதங்களை விட மோசமாக இருந்து வருகின்றன.

"சுண்டைக்காய் பொறியல் அருமை, இது போல் மேலும் சமையல் குறிப்புகளை செ.தொ.நி தயாரிக்க வேண்டும்" என்பது போல், சாரு சமீப காலமாக எழுதி வரும் விஷயமற்ற வெற்று "காதல் கடி" SMS களை கூட புகழ ஆட்கள் இருப்பது ஒன்றும் ஆச்சர்யபடுத்தவில்லை. தமிழ் சினிமாவின் அவல நிலை பற்றி வாய் கிழிய பேசும் சாரு, அதற்கு ஆதாரமாக இருப்பதே தமிழ் சினிமாவில் உள்ள "கலைஞர்களின்" மமதை என்றும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அந்த மமதைக்கு காரணமே வெத்து வேட்டு நடிகர்களை புகழக்கூட பல அடிப்பொடிகள் இருக்கிறார்கள் என்பதுதான். இந்த கருத்தை ஏதோ நன்கு உள்வாங்கிக்கொண்டு பேசுவது போல் இவர் கமலையும் ஜெயலலிதாவையும் ஒப்பிட்டுபேசியது நகைப்புக்குரியது. (அந்த ஒப்பீட்டில் எனக்கு எந்த கருத்து வேறுபாடும் இல்லை என்பது வேறு விஷயம்.)

இதுவரை சாரு விமர்சனம் என்று கூறிக்கொண்டு பதில் எழுதியது அனைத்தும் விமர்சனங்களே இல்லை. ஏதோ "நான் ஏத்தி விடுவணாம், நீ எடுத்து குடுப்பியாம்" என்பது போல சப்பானிதனமான கேள்விகள், அதற்கு மேம்ப்போக்குத்தனமான பதில்கள்; அதுவும் அத்தி பூத்தாற்போல். பெரும்பாலும் பிரசுரிக்கப்படும் கடிதங்கள் அனைத்தும், எழுதியவர் இவரை எப்படி எல்லாம் உயர்வாக நினைக்கிறார், அல்லது சாரு ஏன் ஒரு இலக்கியப் புலி என்று அவர் கருதிகிறார், அல்லது எப்படியெல்லாம் இவரை முத்தமிட விரும்புகிறார் என்பதாகத்தான் இருக்கின்ற. புகழை விரும்பாதவன் என்று பிரகடனம் செய்து கொண்டு இம்மாதிரியான வெற்றுப்பிரசுரங்கள் எதற்கு என்று தெரியவில்லை? இவர் மிக உயர்வாக மதிப்பிடும் எழுத்தாளர்கள் இப்படித்தான் "முதுகு சொறி" கடிதங்களை வெளியிட்டுக்கொண்டும் தன் ஏதோ ஒரு படைப்பை மட்டும் "உலக தரம்" என்றும் பினாத்திக்கொண்டு இருந்தார்களா என்று தெரியவில்லை.

இவரின் எழுத்துக்களில் உள்ள ஆணாதிக்கத்தன்மை, அவசியமற்ற போலி அழகியல் கூறுகள் என்று பல விமர்சனங்களை முன்னிறுத்தி பல முறை நானே இவருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பி உள்ளேன், அவை எதற்குமே இதுவரை பதில் வரவில்லை (அவர் எதையும் பிரசுரிக்க மாட்டார் என்பது எனக்கு தெரியும், சுருக்கமான பதிலாவது வரும் என்று எதிர்பார்த்தேன்). காமம் சார்ந்த ஒழுங்கியல், அதன் வரலாற்று அதிகார இருப்பிடங்கள் குறித்த எந்த ஒரு கட்டுடைப்பு சார்ந்த ஒப்பீடோ, கருத்தாக்கமோ இல்லாமல் வெறுமனே இவர், இவரின் நண்பர்கள் பலர் இளம் பெண்களுடன் பரிமாறிக்கொள்ளும் sms' களையும், தொலைபேசி உரையாடல்களையும் வெளியிடுவதன் நோக்கம் என்னவென்று தெரியவில்லை (other than feeding aged, male, sexually frustrated minds. It's sure a noble cause if that is it). இவற்றை எந்த போர்னோ ரகத்திலும் சேர்த்த முடியாது. of course, இந்த கூட்டத்தில் ஒரு இளம் ஆண் ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணுடன் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் உறவு பற்றி ஒன்றும் எழுத மாட்டார். கேட்டால் எனக்கு அம்மாதிரி நண்பர்கள் இல்லை என்பார். ஏன் இப்படி உங்கள் கதைகளில் புளுகுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் மட்டும் "இது புனைவு" என்று அங்கலாய்ப்பார். ஆனால் ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணின் காம உணர்வுகள் பற்றி மட்டும் புனைய மாட்டார். தமிழ் சமுதாயத்தின் உடல் சார்ந்த அடக்கு முறைகளை அகற்ற இவர் போல் பாடுபடுபவர்கள் இல்லைதான்.

சாருவின் திரைப்பட விருப்பு வெறுப்புகள் (குறிப்பாக சமீபத்ய விருப்புகள்) பற்றி கேட்கவே வேண்டாம்: பருத்திவீரனின் ஆணாதிக்க கதாநாயகன் புதுமை என்று சொன்னது முதல் மொக்கை-திருட்டு-மாயாஜால கலவையான ஓம் ஷாந்தி ஓம்'இல் உள்ள பின் நவீனத்துவ கூறுகளை கண்டறிந்தது வரை சாருவின் சினிமா கூர்மை பல சமயங்களில் மழுங்கியிருக்கிறது.

இது எல்லாவற்றையும் விட என்னை மிகவும் எரிச்சலூட்டியது சாருவின் சமீபத்திய வித்தை: வலைத்தளத்தில் இவர் படித்து ரசித்த கென் - கென்னை - தன் வாரிசு என்று அறிவித்தது. பாசிசம் பற்றியும் அதிகார மையங்கள் பற்றியும் பீராயும் அதிபுத்திசாலி சாரு, இந்த "வாரிசு" வித்தையை எந்த ரகத்தில் சேர்ப்பார்? கென் சாருவிடம் போய் "ஐயா நான் உங்கள் பரம ரசிகன், உங்களை நான் என் தந்தைக்கும் மேலாக நினைக்கிறேன், ஆதலால் என்னை உங்கள் வாரிசாக அறிவியுங்கள்" என்று மன்றாடினாரா? (கென் பிறகு சாருவுக்கு கடிதம் எழுதியது, அந்த கடிதத்தில் இருந்த விஷயங்கள் எல்லாம் வேறு; இங்கு சம்மந்தம் இல்லை. தெருவில் போகும் ஒரு முதியவர், சும்மா எதிரில் வரும் என்னை பார்த்து "நான் உன்னை ஆசிர்வதிக்கிறேன்" என்று கூறினால், நான் நினைப்பேன் "பெருசு ஏதோ சொல்லுது, அது மனசு நோகாதமாறி எதாச்சும் சொல்லிட்டு நடயகட்டு". அது போலத்தான் கென் எழுதிய பதில் கடிதம்.)

அடுத்து இவர் கருணாநிதி பற்றி உருவாக்க நினைக்கும் மாயை. ஏதோ கருணாநிதி போன்ற ஒரு பரம சாதுவை இங்கு பாக்கவே இயலாது என்பது போல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். காமராஜர் ஆட்சி (அப்பா சரி, பக்தவச்சலம் ஆட்சி) கழகங்களுக்கு கைமாறியபோது தமிழகத்தில் ஊழலும் சாராயமும் மட்டும் நுழைந்துவிடவில்லை; குண்டர் கலாச்சாரம், கட்டப்பஞ்சாயத்து என்ற பல எழவுகளுக்கு வித்திட்டவர் இந்த கருணாநிதி. அண்ணாமலை பல்கலைகழக மாணவர்கள் படுகொலை முதல் மதுரை தினகரன் அலுவலகம் எரிப்பு (மூன்று பேர் கொலை) வரை கருணாநிதியுடன் நேரடி தொடர்புடைய வன்முறை சம்பவங்கள் பலவற்றை நினைவு கூறலாம். காழ்புணர்ச்சி என்பது ஜெயலலிதாவுக்கு மட்டும் உள்ள பிரத்தியேக பண்பு என்றால், இவர் விஜயகாந்தின் கட்டிடங்களை இடிப்பது எவ்வகை உணர்ச்சியின் அடிப்படை என்று புரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று, இதெல்லாம் தி.மு.க தொண்டர்கள், அழகிரி, குறிப்பிட்ட வாரியத்துறை அமைச்சர், அரிவாள், புல்டோசர் கொக்கிமுனை இத்தியாதி, இவர்கள்தான் செய்தார்கள் என்று கூறி அறிவிப்பாடம் எடுக்காமல் இருந்தால் சரி.

கிசுகிசு பாணியில் "அந்த எழுத்தாளர்", "இந்த எழுத்தாளர்" என்று ஒரு எழுத்தாளரை கூட நேரடியாக விமர்சனம் செய்ய தைரியமில்லாத சாரு, "அவர் ஜெயலலிதாவை இம்மாதிரி விமர்சனம் செய்வாரா?" என்று கேட்கிறார். சரி, இவர் சொல்வது போல "அந்த எழுத்தாளருக்கு" (அநேகமாக ஞானியை சொல்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்) ஜெயலலிதாவை விமர்சனம் செய்ய தைரியமில்லை என்றே வைத்துக்கொள்வோம் (ஞானி ஜெ'வை கடுமையாக விமர்சித்து பல முறை எழுதியிருக்கிறார் என்பது வேறு) - ஆக ஜெ'வை விமர்சனம் செய்ய தைரியம் இல்லையென்றால் கருணாநிதியின் ஊழல், குடும்ப அரசியல் பற்றியும் எழுதக்கூடாது, அப்படித்தானே? ஆஹா, அற்புதமான லாஜிக். கருணாநிதியின் முரசொலி மிரட்டல்கள் முன்பு போல திராவிடக் கைக்கூலிகளால் பொருட்படுத்தப்படுவதில்லை, அவ்வளவுதான். அவர் வேண்டுமானால் இன்றும் ம்' என்றால் தீக்குளிக்க ஆயிரம்பேர் வருவார்கள் என்ற கனவில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம். கருணாநிதியின் இந்த சின்னப்புத்தியையும், அதன் பயனற்ற தன்மையையும் கருணாநிதியின் பரந்த உள்ளம் போல பாவிக்க வேண்டுமென்று சாரு விரும்புகிறார் போலும். மஞ்சள் துண்டு, மண்ணாங்கட்டி என்று பாசாங்கு காட்டிவிட்டு "கருணாநிதியை விமர்சனம் செய்துவிட்டேன் பார்" என்று சாரு சொன்னால், கேட்டுக்கொண்டு ஆமாம் சாமி போட அவர் ரஜினியும் இல்லை, நாங்கள் ரஜினி ரசிகர்களும் இல்லை. இன்றைக்கும் அழகிரி பற்றி பேசச்சொன்னால் மூச்சா போகும் சாரு, "யாரையும் அஞ்சாமல் விமர்சிப்பது" பற்றி ரொம்பத்தான் சவடால் அடிக்கிறார். "பாரதி போல் நான் தைரியசாலி இல்லை" என்று கூறி பம்மாத்து செய்துவிட்டால் இவர் சாயம் வெளுத்துப்போகாது என்று எண்ணிவிட்டாரா என்ன?

இவரின் நண்பர் கனிமொழி தேர்தலின்றி - பல மூத்த "தொண்டர்கள்" இருக்க, வெட்கமின்றி - நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியை ஏற்றுகொண்டது பற்றியும் சாரு வாய் திறக்க மாட்டார். அவர் அதிகாரத்தால் நடக்கும் சிபாரிசுகளை பயன்படுத்தவும் இவர் தயங்க மாட்டார் (காவல் துறை ஆணையர் அலுவலகம் சென்றது - ஒரு முறையேனும், விமர்சனதுக்குரியதே). இதையெல்லாம் கேட்டால் "இந்தியாவில் நடப்பது ஜனநாயகமே இல்லை, தமிழ்நாட்டு அரசியலில் எந்தக்கட்சிதான் குடும்ப அரசியல் நடத்தவில்லை" என்று கூறி கனிமொழிக்கு தலையயை சுற்றி மூக்கைத்தொட்டு கொடி பிடிப்பார்.

இப்பேர்ப்பட்ட ஒருவர்தான் விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் பற்றி எழுதிக்கிழிக்கிறார்? இவர் பணத்தை எப்படி செலவிடுகிறார் என்பது பற்றியோ எங்கே உணவு உண்கிறார் என்பது பற்றியோ நான் விமர்சனம் செய்யப்போவதில்லை. இவர் சொல்வதுபோல் "நான் ராஜ வாழ்கை தான் வாழ்வேன்" என்றால் வாழ்ந்துவிட்டுப்போகட்டும். ஆனால் "முன்னூறு ரூபாய் குடுத்து சோறு தின்னால்தான் செரிக்கும்" என்றால், முப்பது ரூபாய்க்கு முனியாண்டி விலாசில் பிரியாணி தின்பவன் எல்லாம் முட்டாளா? அல்லது ருசி தெரியாத சொரணை கெட்ட ஜென்மமா? இவரின் "ராஜ வாழ்க்கையை" "விளிம்புநிலை மனிதர்களுக்கு" தெரியப்படுத்தி என்ன சாதிக்க விரும்புகிறார்? அதே நேரம் தான் பிச்சைக்காரன் போல பத்து ரூபாய்க்கு சிங்கி அடிப்பது பற்றி சொல்லிவிட்டால் இவர் "விளிம்பு நிலை மனிதர்களின்" பிரச்சனைகளை எதிரொளிப்பதுபோல் ஆகிவிடும் என்று என்னுகின்றாரா?

இந்த லட்சணத்தில் ஜெயமோகன் தன் மகன் பத்தாம் ஆண்டு மதிப்பெண் பற்றி எழுதியது குறித்து விமர்சனம் வேறு. இவர் தன் மகன் கார்த்திக் பற்றி மட்டும் அகோ ஓஹோ என்று எழுதுவார், கார்த்திக் நியுசிலாந்து சென்று எடுத்த படங்களை வெளியிடுவார். பொது ஒழுக்க நெறி, நல்லெண்ணம், மனிதாபிமானம் எல்லாம் பாசிசத்தின் அடிப்படைகள் என்று வாதிடும் சாரு, தன் மனைவி ஒரு ஏழைக்கு புடவை கொடுத்தது பற்றி புளகாங்கிதம் அடையவோ, அதே அடிப்படையில் தன் மகன் எப்படி உயர்ந்தவன் என்று சொல்லவோ தயங்குவதில்லை.

சாரு பற்றி அவர் இணையத்தளத்தில் வெளியிடப்படும் எழுத்துக்களை மட்டும் வைத்தே அவரை இன்னும் பல விமர்சனங்களுக்கு ஆட்படுத்தலாம், ஆனால் அதற்கு நேரமோ அவசியமோ இல்லை. இதுவரை படித்த விமர்சனங்கள் ஏற்புடயதாகப்பட்டால் மற்ற விஷயங்கள் தானாகவே புலப்படும். இல்லையென்றால் இது வெறும் "அவதூருகளாக்தான்" தெரியும்.

Roast of Kamal Haasan (or Dasavatharam)

englishtamil · Roast of Dasavatharam

1-5.00: random stuff 7-00 - 13.00: Chaos theory and its popularity (quite boring, you may want to skip it) 17.00 - 25.00: scenes in the movie 28.00 - 35.00: Kamal the sucker (and Kamal the sell out) 35.00-45.00: random stuff Edit: This is one of the articles I referred to, to refresh on Chaos theory's application

Random Quote

அசோகமித்திரன் கணையாழியில் 40 ஆண்டுகள் ஆசிரியர் பொறுப்பில் இருந்தவர். அதில்தான் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சுஜாதா கடைசிப் பக்கங்களை எழுதினார். ஒரு வகையில் இருவரும் சகாக்கள். அப்படிப்பட்டவர் சுஜாதாவின் மரணத்திற்கு எழுதியிருக்கும் இரங்கல் கட்டுரை என்ன தெரியுமா ? " சுஜாதா எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறார். அப்போது என்னிடம் ஒரு கேமரா இருந்தது. அந்தக் கேமராவில் நாங்கள் ஒரு போட்டோ எடுத்துக் கொண்டோம்." ஐயா , என்னை நம்புங்கள். அவ்வளவுதான் இரங்கல் கட்டுரை. இப்படி ஒரு இரங்கல் கட்டுரை வேறு எந்த எழுத்தாளருக்காகவும் , உலகில் வேறு எந்த மொழியிலும் எழுதப் பட்டிருக்காது என்று நினைக்கிறேன். இருக்கட்டும் , எனக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் வராமலா போகப் போகிறது ? ' நான் அசோகமித்திரன் வீட்டுக்குப் போனேன். அவர் ஒரு பூனை வளர்த்தார். அது என்னைப் பார்த்து மியாவ் என்று சொன்னது. நானும் மியாவ் என்று அதனிடம் சொன்னேன். ' எழுதுகிறேனா இல்லையா என்று பாருங்கள் அசோகமித்திரன்.

Source

ek gaun mein

Ostracized solitude (in Tamil movies)

This podcast is a general commentary on how solitude/family life etc., have been dealt with in Tamil movies over the years. It threads itself loosely around the movie Pirivom Sandhippom's theme, but it's not a review of the movie. (Download mp3.)

Apology: I realized that I had used the filler "vandhuttu" excessively throughout the podcast. Excuse me for that.

WTF?

No, the WTF moment didn't happen because of the video itself. But because of series of insignificant events that transpired over the last 36 hours.

I get an invite from youtube user 'Kandibanbala' to view his new video (embedded above). I don't know Balaji so well. I have seen some of his videos before and left a few comments. I've had an impression that he's a professional editor/film-maker who has worked in ad films etc (just an assumption). I think he sent me the invite just because I've left some comments before. I don't see anything else to it.

So I go see the video and get a "hmmm!" feeling. Not too impressed, but I say "it's alright". Then I start thinking why the video didn't really appeal to me, for a couple of minutes. Then I leave the following comments. (Italicized parts are those that I had to delete because of character limit.)

Comment 1:
Good skills, but the freestyle tri-hop/house moves get a little monotonous after a while (I understand, there's only so much you can do on the streets). And I would have liked it better had there been lesser focus/emphasis on the abstract 'fusion' moves too. Are they supposed to convey something?

I like the "curious indifference" of the people in 56", 1'22", 2'2" 3'20" etc.

Comment 2:
Problematization: Although, probably, unintended, there's some exotification of the 'tilak' and the "classical" dance moves as done by a white man. Celebration of the "global culture" that has subsumed the white man in the brown wilderness; providing him with a "rich and colourful" background for his performance. Invariably evoking this feeling, "wow! Isn't it cool that a white man (wearing a tilak) is so elegantly(?) fusing hip-hop and classical dance moves in front of all these people? Cha sooper pa, pul arikudhu po!" - emanating from good old self-imposed orientalist condescension:
White man speaks Tamil - vaaaaah!
White woman learns kalari payattu - vaaaah!
White man loves "Indian food" - vaaaah! and more.
I might be reading too much into things, but what is a white man's "classical dancing" supposed to mean when "Chennai is on the move"?

Comment 3:
My second comment might rile a few/many viewers here who might say "dei romba peter udadha" or "dude, don't look at everything so negatively, learn to enjoy art" or some nonsense like that.

So here's the disclaimer: one probletamizes things so that the hidden layers embedded in an art form (or any representation) is/are better understood before it's consumed a certain way.
That the creator himself/herself may be unaware of what it represents is irrelevant because the product itself communicates independently.

Comment 4:
This video works mostly because of its editing and music. Good job on both areas. Thanks for the video.

--end of comments--

This was yesterday (Jan 8, 2008). I was quite critical because, as I said earlier, he seems like a pro (of course, the problematization would apply for an 'amateur's product as well). I check today to see if he had replied any of my comments. I stop for a moment to make sure that I've landed in the right page. Yes. I don't see any of my comments. All of them have been deleted. WTF? (yeah, this is the moment).
I thought, "if you cannot take my fucking comments, why fucking invite me?" (ok, that sounded a bit like Chimbu!)
But seriously, the comments, I think, aren't that disrespectful or snappish; a bit detractive, may be. So if he didn't want to reply, the least he could have done is tell me that he's going to remove the comments. At least I wouldn't have had to retype the whole thing (here). adhellam illa, mayiru he has just removed it. People, don't pull these kind of stunts. It's beyond annoying.
Now the page is squeaky clean: hours and hours of work 'appreciated' by a few as "nice job" etc. That's probably all he wanted to hear. Well, whatever.

Quote

From the book 'Caste, Colonialism and Counter-Modernity' by Debjani Ganguly.

Chapter 3: The Anamalous Insider, p. 69-70.

--Quote--

Here I cite two instances to illustrate Ghurye's version of what constitutes 'true' India. In the first case, we see him agonizing over the attempt made by Annadurai, (the then Chief Minister of Tamil Nadu) to translate the national motto ‘Satyameva Jayate’ into Tamil. Such translation, Ghurye claims, is nothing short of sacrilege to Indian nationhood. How dare a lower-caste Tamilian upstart trifle with the sacrosanct Sanskrit of the Upanishads, and in the process deprive the 'true' Indian of a glimpse of his glorious nationalist past?

The national motto, 'Satyameva Jayate', a sentence taken from an old Upanishad, is in Sanskrit language and is written in the Devanagari script. The associations of the motto thus transport, or are expected to transport Indians to their glorious past of two thousand five hundred years ago. Annadurai's action has destroyed the national motto as a national symbol which it has been such [sic] for the last seventeen years.

Note how Annadurai and his Tamil ilk are excluded from this special journey to India's ‘glorious' past. The non-Brahman, non-Aryan claim to nationhood cannot but be counterfeit, and in some senses a betrayal of the 'genuine' claimants. A similar rhetoric informs Ghurye's critique of the DMK government's success in transforming parts of the Hindu Marriage Act of 1955 by granting legitimacy to 'Self-Respect' or ‘Reform' marriages. As is well known in dalit studies, the Self-Respect Movement initiated by Periyar in Tamil Nadu has been among the most politically charged dalit liberation movements of modern India. Ghurye interprets the DMK government's action as inimical not only to Hindu morality but also to Indian nationhood:

Such conditions as of [sic] avoidance of certain relationship between the spouses considered to be part and parcel of the moral code of a people would evidently be difficult of being observed [sic]. Restriction of bigamy, an advance in morals and marital happiness, is of course non-existent. The sentiment of Hindu India as a whole is flouted and the right of any successful political party to change the Indian law of marriage for its own State of domination is asserted.

Ghurye's writing, in its critique of lower-caste militancy and its assumption of the Hindu Brahmanic essence of the Indian nation, can be situated in the cusp of two dominant narratives of Indian nationalism that are hegemonic to this day. They are:

• the secular, liberal democratic 'modern' discourse that attempts to focus on India's Unity and Oneness by seeing its cultural diversity in the image of many small streams that would eventually converge to form an awesome yet harmonious national torrent:

• the discourse of Hindutva that categorically traces the genealogy of the new nation to its hoary Hindu past and that, in its more benign form, expects non-Hindus to 'fit in' and not claim any special benevolence from the State.

--End quote--

Disclaimer: some spelling mistakes may exist.

V-two: Police in Palani

Roast of Sivaji

I saw the movie in a theatre. Was one of the worst 3 hours of my life. (Yes, it was worse than the time I felt like my eyes were gouged and buried in sand--because I had looked directly in welding sparks for too long--and I could feel the sand in my gouged eyes.)
download

Note 1: The author of this podcast claims to know everything and is a 'periya vengayam' who does not respect anyone who liked this movie. He's also scared of getting beaten by wimps who leave anonymous comments. So his address will not be revealed here.

Note 2: If you think this podcast is done to attract comments, do yourself a favour and don't leave any. Comments: If I don't like it or feel the need to reply but don't feel like because it's too immature or too smart for me to handle, I'll delete it.

Random quote

The cultural guardians would sleep unconcerned if people perished in tsunami, if floods hit the State, even if news of rape and torture occupied the front page every day. They would watch Tamil films with songs full of double entendre, they would gush if a top is rolled on the heroine's stomach or an omelette fried on it. But the moment a woman mentions the body, all hell would break loose and the sleeping Kumbakarnas would wake up with a roar to save culture from getting corrupted by women. And that is what women are seen as — as those, who, if not guided properly, would ruin the great Tamil culture. Tamil men have to constantly pull women back from going astray and whatever women do is seen as a gesture of going astray, whether it is writing poetry or giving interviews.

Source

Tamil pride: cherry picking

Download